MamiNet

Liewe Heksie

Kallieklip. Sinoniem met beste-este vriende. Hartsvriende. Mense waar jy na vier jaar weer kan inval asof jy nooit weg was… Deure staan oop: voor én agter. Op Buffelskloof, by Riana, by Marlene se nuwe blommewinkel-huis (had to mend bridges), by Judy-en-Mike-en-Kate en die troetelstreepmuis op die kop met die ongelooflikste uitsig, by Thys en Malan (Malan het my soos ‘n groot hond amper omgespring en natgelek; oor en oor gegryp en gesoen, wyn aangedra én broodjies om die wyn in my maag op te mop)…

Ek wou nog vir Rienie en Nellis, Dennis en Anita-en-Carel sien, maar dit was amper donker. Ek het ma-Ans vertel ek gaan net vir ‘n uur of twee dorp toe; dit was al amper 7 ure later.

“Kan ek jou maar aanpraat oor Anita,” het Thysie gemaan toe ek dit oorweeg om hulle “‘n volgende keer” te sien. “Dalk is daar nie ‘n volgende keer nie.”

My dierbare, pragtige, statige, sagte vriendin se kanker het weer versprei. Ek klop in die donker by oom Suli se huis (OK, oom Suleiman is al jare lank dood en Carel-hulle het onlangs eers daar gekoop, maar dit bly oom Suli se huis). Carel loer deur die sifdeur.

“My wê——reld, Minette!” Hy rek die verbasing uit. Ek het immers vier jaar laas by hulle ingeloer. Hy en Anita sit met dieselfde lekker rooiwyn wat ek by Thys-en-Malan gesuie het. Anita se vel is broos; sy is broos. Maar verstommend mooi soos altyd; sy en Carel is albei portretmooi.

Sy vertel van haar niggie, Amoré, wat annderdag weer daar was: wil daar kom aftree. Ek hoor al hoe bied sy “draai wiele, draai, stop!” aan uit Calitzdorp. Ek verneem na die kinders (groot mans, maar hul kinders, nietemin). Callie verdien in ‘n uur soveel soos ek in ‘n maand, en Visser amper net soveel. Terwyl ons praat, bel Visser hoeka van Kanada. Terwyl Anita in die voorhuis by die telefoon gaan sit, kry Carel ‘n glinstering in sy oog. Hy leun oor die tafel met sy wynglas.

“Die kinders is geleerd; hulle verdien meer as wat hulle weet wat om mee te doen. Ek en Anita het nie skuld nie. Ons wou mos jou ma-hulle se motor-home koop, maar toe is hy mos nét verkoop (juis daai week). So kry ons toe ene in die Kaap. My broer gaan kyk dit uit – neem foto’s, de lot. Als klink en lyk reg. Ek en ‘Nita ry 5-uur die oggend Kaap toe om die ding te gaan haal. Ons het klaar R10 000-00 deposito betaal. Die ou wil die res in kontant hê (ek sien al klaar hoe verneuk die ou hulle, maar ek loop die storie vooruit).

Ons staan by die bank terwyl die teller die R110 000-00 in kontant uittel. Dit lyk soos boublokkies, en dit kry nie end nie. Ek gee die geld vir die man. Hy bank dit. Ons kry die sleutels en ry met ons nuwe motor home. Halfpad huis toe dink ek by myself: aggenee, vannermerwe. Wat de dooooooooooner het jy nou aangevang? My voete is te groot om die pedale raak te trap. Ek kan myself nie in die ding draai nie (Carel is ‘n netjiese 6 voet plus baie).

Op Calitzdorp besef ek die ding kan nie in die garage nie, dit kan nie onder die afdak nie, en dit kan nie in die straat staan nie. Die volgende dag adverteer ons hom vir R110 000-00. Tien dae later is hy verkoop.”

“R1 000-00 skoolgeld per dag, laat hoor Anita laggend.”

Ek raai hulle aan om ‘n bootreis te onderneem. Hulle hét die geld en hulle het die begeerte – maar of hulle die tyd het, weet ek nie.

Ek voel amper soos ek in Zutphen, Nederland, gevoel het toe ek tannie Gerrie gegroet het. Ek het gewéét ek sien haar nooit weer op hierdie aarde nie. Maar met Anita – toe ek my dierbare vriendin so saggies houvas, wéét ek: ek sien haar weer.

Toe ek haar in Barry en Merle se life group leer ken het, was Violet Mtethwa ‘n groot vrou. Sotho. Statig. Werk al dekades vir ‘n man hier anderkant in Blackwood. Haar familie is in die Vrystaat en sy reis af en toe soontoe om die kinders en kleingoed te sien.

Violet ken die Here. Haar hart is reg. Sy ken Afrikaans. Praat dit so mooi. Met my 50ste verjaardag stuur sy vir my ‘n SMS: Liewe Minette. Ek is so bly jy is nou 60.

So twee jaar terug hoor ek haar Johannes is nie op dieselfde bladsy as sy nie. Wil nie tot trou kom nie. Wil nie selgroep bywoon, wil nie VCC toe kom nie. Violet jaag hom uit haar bed, maar nie uit haar hart. Sy begin kwyn.

So by Kersfees kom ek met ‘n skok agter Violet is nie haar ou self nie. Om die waarheid te sê, nie die helfte van haar ou self nie. Ek wonder in my enigheid of sy ‘n ernstige siekte onder lede het. Dis haar hart, reken sy. Maar nie die een wat pudum-pudum nie; die een wat pyn vir en oor haar Johannes. En sy “worry” oor haar kinders.

Antie Louise bel netnou.Terwyl die maan goud by my venster inloer, hoor ek haar sê dat Violet vanoggend aan haar hart dood is. Sy het Bloemfontein toe gegaan om vir Josephine se tweelingdogtertjies die name te gee wat sy self vir hulle uitgekies het: Faith en Hope.

And now remain these three: Faith, Hope and Love. But the greatest of these is love…

Met die terugvlieg vanaf die UK via Doha beleef ek weer ‘n mini-Israel moment: my tweede tas is amper heel laaste van die voerband, wat beteken ek moet verlore tyd inhaal om betyds my volgende vlug te vang. Alhoewel ek ‘n volle 40 minute voor vlugtyd by die toonbank is, verloop dinge nie so vlot nie.

Voor my is ‘n spul Duisters wat bietjie sukkel om in te boek, met die gevolg dat ek met 30 minute te spaar voor in die tou is.

“Your bags are too heavy, dear. You have to pay in a looooot of money.” Ek haat sulke neerbuigendheid. Of dalk het ek dit net op daardie oomblik gehaat, omdat ek gestres was. Esther het hoeka geWA ek moet nie my vlug verpas nie…

Dit blyk mens mag buitelands 30kg dra maar binnelands net 20. Wat maak mens met die verskil – eet dit net daar op die lughawe op? Trek 5 lae klere oormekaar aan? Deel ruim geskenke uit aan verwonderde medevliegers?

“Please, I know this is at your discretion (vriendin wat 18 jaar dieselfde werk doen het my dit meegedeel): you don’t have to fine me. How much am I overweight?”

OK – 8 kilo’s is bietjie baie om te eet, drink, aan te trek of uit te deel as jy net 30 minute oorhet om op die vliegtuig te kom. Dan maar oor-en uitpak en bietjie oëverblindery toepas. Ek weet sy gaan nie weer die instaptas weeg nie – dus pluk ek ‘n klomp goed uit en druk dit in die reeds oorvol groen tas. Nog in my handsak. Goed om my nek. Bottel Frank’s in my handbagasie.

“Must be all the sweets,” poog ek om die atmosfeer bietjie te verlig.

“It’s still three kilo’s over, but I’ll let you go through.”

‘n Swanger stile van haar, sug van verligting van my. Dan kom dit, so subtiel dat ek dit nie eens vang nie. Eerder vang dit my.

“I suppose those sweets are very nice?”

Ek pluk een van my kosbare pakke lekkers uit (nie oor wat dit gekos het in ponde, sjielings en pennies nie, maar oor dit geskenke is, en nou ja – ek wou dit skenk aan iemand van my keuse). Sy aanvaar dit met ‘n wit glimlag.

“I’m sorry, my dear, but your flight has closed. There are no more seats left.”

Bitch. Jy kon dit vir my vertel het voor jy my lekkers afgebedel het en twintig ander mense verby my ingestap het.

“Go to the second floor, they’ll give you a free ticket. You fly toninght at 8.”

By second floor wag ek eers in die verkeerde tou, beland toe darem by die korrekte toonbank, waar ek my gratis retoerkaartjie na enige lughave in die land kry. Geldig vir ‘n jaar. But not the airport taxes, mind you – dit moet ek self betaal, en dis meer as helfte van die kaartjie. En nevermaaind dat ek nie ‘n enkele dag verlof oorhet vir die jaar nie…

Ek hoor ‘n bekende stem links van my.

“Excuse me – I made this call earlier, but the person on the other end of the line was rather silly and could not help me. Please can you help me?”

Mooi manier om iemand sleg te sê, né? Ek loer net so effentjies links en herken die oulike Indiese akteur. Kry sommer respek vir hom dat hy in lewe net so aangenaam klink as op die kassie (wel, toe ek laasjaar nog gekyk het).

My instaphek is D3. Dis darem ‘n troos. Klink bekend, en ek sal dit maklik kry. Sit in die hokkie en pak al my handsak en instaptas se goed oor, soos ek altyd op lughawens doen. Kry die hek. Dis 30 minute voor die vlug vertrek. Snaaks, daar is niemand. Hek toe. Kyk op die bord. Instaphek is E something – dieselfde vanwaar ek, Ans en Cam laas gevlieg het. Hol soontoe met my sware vrag en twee jasse. Kom net betyds om aan boord te gaan.

Op die vliegtuig is ek voos en vra die omies in my ry of hulle sal omgee om eerder in te skuif sodat ek nie oor hul vier bene hoef te klim nie.

“Hallelujah…” fluister die een. Die ander een beaam. En so ontmoet ek Buks en Bonti – albei onderwysers, seker tien jaar my senior; een laerskool, een tech. Vreemdelinge vir mekaar én vir my. Ek is te moeg om te praat, maar luister met genoegdoening na hul gesprek. Hulle vertel hoe die Here hulle al deurgedra het, hoe dit in die onderwys gaan, waar hulle was, waar hulle bly… albei woon in Lorraine.

“Haai, ek het ook in Lorraine gebly.”

Bonti was in Brandwag.

“Haai, ek was ook in Brandwag.”

En so kuier ons die vlug om: hulle praat, ek luister en gooi nou-en-dan ‘n stuiwer in die armbeurs.

Met die landslag gaan als nie so wel. Ons is ‘n hele tien minute vroeg. My hart bokspring al. Daantjie sal verras wees as ek ‘n paar minute vroeg is. Met die amperse-grondvatslag hoor ek die enjins brul en voel ek die romp sidder, en daar gaan ons – lug in. Ons gaan draai by die 9de ster, kom weer in vir ‘n land, lig bietjie, sirkel weer en kom nog ‘n keer in. Die vliegtuig kry ‘n effense nuk na links met die landslag, en die kostrollie ruk los van sy moorings en kletter raserig rond terwyl borde en goed rondvlieg. Ek onthou vir ‘n benoude oomblik Eileen en Andre se bloedstollende ondervinding ‘n paar jaar terug, maar gelukkig hou die piloot kop en is ons veilig op moeder aarde.

‘n Passasier skuins agter my vra: “is it always like this?”

“Ja,” seg Bonti. “PE is so vriendelik, almal waai vir jou – selfs die wind.”

Ek weet nie of ek moet lag of huil nie: my kinders… my kleinseuns… my man… Maar gelukkig het ek toe iets om oor te blog, as is dit very after the fact.

Sondag-oggend vroeg suiker ek hier uit met ‘n mission: Hillsong, Embankment en (weer) National Gallery op Trafalgar.

Ek sal later die storie inkleur, maar vanaand kry ek ‘n SMS terug van Emma Caroopen wat ek by Hillsong ontmoet het, en met wie ek na die tyd na All Bar One gegaan het:

Dear Minette. It was a pleasure to meet you and it was really nice listening to your lovely family experiences, I had a speculations time with you. I hope you got to visit the laces you wanted to. God bless you and may increase flow in every area of your life.

Mmmm… A speculations time. Wel, ek hoop ek beleef ook eendag so ‘n spektakulere tyd met iemamd!

Nes mens dink daar’s daai superhero nou finaal en vir ewig en altyd morsdood vrek, kom daar ‘n nuwe een oor die horison.

So is daar Maandag, 26-03-2012 om 10:20nm vir my ‘n nuwe superhero gebore: my oudste doger: SUPERMOM!

Ek het die kamera met een hand hanteer om die toneel te skiet (géén script) terwyl my hart van trots uit my borskas wou spring. Daar is baie dinge in die lewe wat my beïndruk, en ‘n dapper ma is amper heel bo-aan die lys.

‘n Ma het nie superpowers nie – ‘n ma is net ‘n superwese. Omdat God dit so gewil het.

Vanoggend, so met die ry van die Visumkantoor in PE, vertel my ma my (vir die derde maal) hoe sy aan die bynaam “Tannie Ambush” gekom het.

Nou as ek kan onthou dat sy die storie al drie maal virmy vertel het, HOEKOM kan ek nie onthou wanneer ék ‘n storie vir die derde maal vertel nie???

I saw a little boy – well, maybe 10 or so, but little, nonetheless – sitting on the ground in the sun. His chest was bare and his hair was tussled.

He was smiling.

I looked for the cell phone, the Apple Mac, the Tablet, the iPod, that iThing babies hold on to, slide and poke at as soon as they’ve coughed up the amniotic fluid (I was considering the fact that his parents own and run a sizable computer shop). I saw none.

Instead, I saw him playing with his toy cars, lips pursed, making brmmmm-brmmm sounds, his dirty little feet kicking up dust in the late sun.

The boy was happy. And so, for some inexplicable reason, was I.

If you go away on this summer’s day, then you might as well take the sun away…

But if you go, I’ll understand. Leave me just enough love to fill up my hand, if you go away, if you go away, if you go away.

If you go, as I know you will, you must tell the world to stop turning till you return again, if you ever do, for what good is love without loving you?

Can I tell you now, as you turn to go; I’ll be dying slowly till the next hello, f you go away, if you go away, if you go away.

But if you stay… I’ll sail on your smile, I’ll ride on your touch. I’ll talk to your eyes that I love so much.

But if you go, I won’t cry, though the good is gone from the word goodbye, if you go away, if you go away, if you go away.

If you go away, as I know you must, there is nothing left in this world to trust. Just an empty room, full of empty space like the empty look I see on your face. I’d have been the shadow of your shadow if you might have kept me by your side.

If you go away, if you go away, if you go away…

Interessant genoeg is dit die tweede keer in ‘n week wat ek hieraan herinner word: tussen Jesus se 12de en 30ste jaar is Sy lewe gewoon onbekend. Hy het as kaalvoetklonkie die geleerdes in die tempel verstom met Sy wysheid. Wonder of sy ma en pa Hom ‘n loesing gegee het oor Hy “ongehoorsaam” was.

Maar wag – Hy was nié. Hy het bloot gedoen wat Sy Vader Hom beveel het om te doen. Want – anders as moi – Hy het nét gedoen was Sy Vader van Hom verwag het.

Ek dink dikwels aan past Louis se woorde: as dinge nie reg verloop in jou lewe nie, gaan terug na die laaste keer waar jy ongehoorsaam was aan God. Eisj! Praat hy nou van netnou, vanoggend, gister, eergister, verlede week, verlede maand/jaar/dekade/eeu? Stellig van almal. En nogge eisj!

Daar is ‘n fliek gemaak oor Jesus in Indië. Wás Hy daar? Ja – in gees. Soos hy ook in Vladivostok, Gdansk en Taumatawhakatangihangakoauauotamateapokaiwhenuakitanatahu, New Zealand was en is. Het Hy regtig die Syroete (no pun intended) gevolg? Moontlik. Daai mense kon vir jou stap, hoor! Gelukkig het Hy dan Sy pad terug gevind.

Maar is dit belangrik? Vir my, in besonder? Nee. Want ek weet Hy het gedoen wat Hy moes, nie wat Hy wou nie. Wat my by die eintlike punt van my blog bring. Maar dis ‘n storie vir ‘n ander dag.

En ek? Ek verkies om te glo Jesus was ewig ‘n kaalvoetklonkie in Sy hart, besig om ander te verstom met wysheid en insig – iets wat ek nog nastreef op my prille jeug.

http://en.wikipedia.org/wiki/Taumatawhakatangihangakoauauotamateapokaiwhenuakitanatahu