A miracle

Vanoggend besoek ek ‘n tweedehandse winkel. Ek weét vir ‘n feit dat is nêrens op die dorp wat ek soek nie – ek hét al gesoek.

Ek “ken” die middeljarige man agter die toonbank, of liewer, hérken hom: ek het meer met sy seun, JP, te doen gehad in die lyn van my werk.

“More, Joel.”

Hy lyk half verras dat ek hom by die naam groet. Kyk nie regtig op nie. Ek verduidelik wat ek soek.

“Piet,” roep hy na ‘n verweerde jongman wat erg gekrui van buite begin goed indra. Dié verdwyn in die ingewande van die dier en kom met ‘n boks deurmekaargestrengelde gordynpennetjies uit. Ek begin dit stelselmatig uitsorteer.

Eenkant staan ‘n blik met odds-and-ends, en ‘n swart bybeltjie langs dit ingedruk. Ek trek dit uit en maak dit oop. Dit het sy seun se voorletters en van ingeskryf.

“Ek het onlangs amper 20 van ons ou Bybels vir die kerk gegee,” probeer ek praatjies maak, maar ek praat met die bokant van Joel se kop, waar die rooi kopvel deur sy steeds blonde hare skyn.

Hét jy outydse gordynringe? Hy beduie na die dak, sy kop steeds half geboë.

Terwyl hy oplui, vra ek sag “is jy OK?”

Hy haal sy bril af; kyk steeds nie op nie. Ek vermoed hy is nié OK nie.

Ons handel die transaksie in stilte af.

“Wat kan ek vir jou doen?” vra ek vir hierdie man wat ek nie regtig ken nie.


Ek bly stil. Dis soms beter om net stil te bly.

“A miracle,” sê hy dan sag. “I need a miracle.”

Ek neem my strokie by hom.

“Gee my jou hand, Joel.”

Hy kyk vir die eerste keer op. Die trane drup uit sy blou oë.

“Ek kan saam met jou glo vir jou wonderwerk.”

Piet dra my 166 outydse houtringe en 44 gordynpenne – my miracle – motor toe. Ja, wonderwerke gebeur nog.

Posted in Algemeen | Leave a comment


My earliest memory is of something no one told me – as far as I am aware of.

When I started my nursing degree (which I did not finish), I was thrown into male oncology. Imagine a virginal, stupid as anything, 17-year old having to deal with terminally ill men (whose libido had not necessary diminished in relation to their life expectancy).

There was the famous former cricketer, whose throat cancer had eaten away his vocal cords. I talked to him about God, but he dismissed me. I thought I would have another go at it the next day. He had not died during the night, but he was was gasping for air when I got in. He was on oxygen, turning a strange bluish colour.

I ran into Sister Swart’s office, crying. She marched me right back to his bed to deal with his immediate needs. Turned out he did not need it any more.As nurses were dealing with the situation, I noticed a strange orange rubber pillow under the body’s buttocks.

The tears came flooding back, with memories. I’m pretty sure my biological dad had had such a thing under his bum. I could not be sure, though, because I was not even four when he died.

I think that might have strengthened my obsession with ascertaining facts, holding on to information, and – most annoyingly – holding on to things that had emotional memories attached to them.

A couple of years ago one of my sisters said that she had finally broken her obsession with counting things. I have yet to get there…

Ancè and Dedri have helped me tremendously in dealing with emotional attachment. The one says that I don’t have to decide what happens to the item after I decide I can let it go. The other says that I don’t have to physically possess the item to have the memories.

I’m quite proud of the fact that I had the enlightenment that – if I should forget about an item after I disposed of it – it really does not matter, because, well… I clearly did not remember it any more 🙂

When I was in London for the first time, the girls bought me a beautiful silk scarf and a handmade necklace. The jewellery was hand made – thin copper links and black beads strung together.

When I was visiting my cousin’s wife recently, a flood of tiny back beads came cascading down my body, disappearing into my deceased cousin’s rocker, under a bureau, and all over the place. I all but crawled on all fours, trying to recover as many of the beads as I could. Even that evening, when I undressed, beads tumbled out. For a moment I frantically tried to recover them, then I had a huge breakthrough.

I could remember the joy I felt when they gave the necklace to me. I could remember the feeling of the beautifully crafted beadwork under my fingers as I touched it when it was around my neck. I could remember my admiration of the craftmanship of the maker. So what if I don’t have it anymore? I still possess it! I still possess the memories of it. And – should I ever forget that – it won’t matter, because, well… I clearly won’t remember it any more 🙂

Posted in Algemeen | Comments Off on THE DAY I LET THE BEADS GO


For as long as I can remember, I’ve wanted to have children. Then when I had them, I dreamed that they would grow wings and soar. I guess I just never thought they’d fly away…

Posted in Algemeen | Comments Off on I HAVE A CHILD ABROAD


As I grow older, I tend to dream more often, and more vivid dreams.

The one night it would be an entire scripted movie, which – upon waking up – I can see in HD, as if a full length film were playing in my head. Virtual reality sans the paraphernalia. However – and here comes the glitch – I must not attempt to write it down, tell it to my husband, or cognitively think about it. It is like magic: POOF! Gone!

The other night it might be the biggest lot of garbled junk, magic, recollections, fairy tales, and wishful thinking, mixed with a fair amount of reality. O boy! Try to recollect and/or make sense of that lot…

What often triggers any of these dreams, in my experience, is browsing through my contacts. A name comes up. Thys(ie). Boom. That’s it. I’ll dream of Thys. Memories from yea back when I met him – probably 1983 – mixed with my recent, scant contact with him, with a good amount of incredible rubbish chucked in just for laughs.

Thys is the little big guy that would make me sit down between his knees and start massaging my very sore neck. For a small man he has massive presence, but not hands. Initially I was sceptical about allowing this, because of the inordinate amount of pain I lived with. No one touches my neck! This was before I realized that my husband is a wizard when it comes to massaging (in particular) my neck and back.

Thys would knead my shoulders and send shivers of relief down my aching spine, while his SO would ply me with tots of Port, Jerepico, or coffee, depending on my state of excitement. Nothing overtly sexual here at all, people, so move along. Just pure delight in having pain relief, albeit brief. Come to think of it: I did spend a night with the SO – and my husband knows all about that – but that is a story for another night.

This also happens to be the couple that I had the horrendous task of breaking bad news to, at three in the morning. A mutual friend had just been murdered in a love triangle. I’ll never forget my friends grabbing each other and sobbing their hearts out. The memory of the murder may have faded over decades, but I will never forget the image of two men clinging to each other in an uncontrolable display of, mutual, heartbreaking agony.

Friends come and friends go, but some come and never leave (one’s heart). I’m pretty sure I can turn up on their doorstep dead, and I’ll be welcomed with a bear hug from the one, and small, strong hands – reaching to massage my sore neck – from the other.

We all need a friend like Thys.

Posted in Algemeen | Leave a comment


Daar is tye wat ‘n mens reken die lewe is soos ‘n Toyota-advertensie: alles loop reg, altyd reg…

Nuut impliseer immers goed, spiksplinternuut, ongeskonde, alles in werkende toestand, eksie-perfeksie. Ja, raait. Hoe verkeerd kan n mens wees.

Aanvanklik is dit n vae gevoel – nee, nie eens n gevoel nie, net ‘n vae iets. Something’s not right. Jy ignoreer dit maar. Dis net vreemd, dis nog anders, dit ruik amper nog na verf, en jy kyk Noord en ploeter voort terwyl jy wag vir die nuwe-verfreuk om weg te gaan.

Jou kantoor is hier, dis daar, dis deurmekaar. Jy voel ‘n bietjie soos kleingeld in ‘n ryk man se sak – dit (jy) moet uitgegee word. Dis reg met my, sê jy. God het my in hierdie seisoen gebring, so hy sal my daardeur bring. Jy doen wat van jou verwag word, en dan doen jy meér as wat van jou verwag word, want jy kom nie die mas op nie. Jy sê niks, werk net (dikbek) té dikwels té lang ure, te bang om te laat blyk jy’t actually nie ‘n clue nie.

As ek my taal so begin meng, moet jy weet daar’s fout. Daars sommer groot fout!

Posted in Algemeen | Leave a comment


Seven years ago I was in a happy place. Wait: seven years, one month, one week and one day ago…

Posted in Algemeen | Leave a comment


Thank God we don’t need one for His Kingdom.

Posted in Algemeen | Leave a comment


Hierdie “vakansie” is ietwat vreemd. Nie net sit ek nie by my eie lessenaar (by die werk) in my eie, sonnige kantoor nie, ek sit elke week by ‘n ander iemand se lessenaar. IN DIE KOUE. Die kantoor waar ek die pas afgelope week probeer werk het, sit op “de Aar”. Sus Stella het altyd so ‘n sêding gehad. Ek meen dit het te doen met die feit dat de Aar ‘n rangeerplek vir treine was. Wel, “my” kantoor het so gevoel. Na ek Maandag my rekenaar oor die pad gedra en in Z se kantoor opgestel het, het ek my pienk oorfone ingeprop en verwoed begin tik aan agterstallige werk.

Dit het heel goed gegaan tot ek besef het die kantoor se termostaat is effe af. Daar daar geen buitevenster is nie (nee, dis nie ‘n grammatikale fout nie), gaan die vertrek se waaiertjie saam met sy lig aan. Wrrrr… die hele tyd. Nie lank nie, dan is iets aan my koud (nie alles nie, mind you, want ek dink ek kry deesdae die warm flussies). Lig afsit kan ek nie – dan dink almal ek ignoreer hulle en kruip weg (wel, dit is wat ek eintlik probeer doen deur my oorfone in my ore te prop en die glas skuifdeur toe te hou), dus sit ek Z se klein verwarmertjie aan.

Takketakketakketakke… al hoe vinniger en harder, tot die ding spoed opgetel het. Gou-gou is dit te warm, dan trek ek uit wat nog nie uitgetrek is nie, en wat nie onfatsoenlike gedrag openbaar nie. Skop dit onder die lessenaar in, want met glas in plaas van mure kan ek absoluut niks laat rondstaan nie. Dan begin die hele siklus van of te warm of te koud. Intussen tik ek dat die spoeg spat.

So by so spoed die week ten einde en moet ek weer trek. Ek wil nie die Boot Camp Commander kwaad maak nie (hy is toevallig ook ons IT-ou), dus trek ek self met rekenaar na die tweede kantoor. Terwyl ek onder die lessenaar op die grond sit om al die kabels uit te trek en Z se rekenaar weer op te stel, hoor ek ‘n stem in die gang. Die kierie maak tok… tok…

“Waar’s jy! O! Wat maak jy!” My dierbare moeder gebruik nie leestekens nie, maar as sy moet, is dit gewoonlik ‘n uitroepteken. Sy het die dierbaarste pers kappie met ‘n gehekelde blom op haar kop. Sus Stella kom soetjies, soet soos altyd en half verskonend oor die lawaai, agterna.

“Was that your mom?” vra Suné. “She looks spunky…” More of a statement than a question.

Ja, my ma is nog spunky op 80+. My ma, wie se ouers dood is toe sy 5 was. My ma, wat ‘n kind by haar stiefpa verwag het. My ma, wat die guts gehad het om te praat oor wat met haar gebeur het. My ma, wat byna dood was na sy (na my) ‘n ektopiese swangerskap ‘n paar maande ver gedra het. My ma, wat as jong weduwee haar vier dogters probeer grootmaak het. My ma, wat met ons moes vlug van ‘n jaloerse huurder met ‘n rewolwer in die hand wat gedink het hy staan ‘n kans met haar. My ma, wat ‘n teruggetrokke Duitse oujongkêrel getrou het om vir ons ‘n pa te gee. My ma, wat soos Sneeuwitjie gelyk het terwyl ons gewag het vir die ambulans om haar Grootte Schuur toe te neem. My ma, wat ‘n paar keer by die dood omgedraai het. My ma, wat haar sus se buite-egtelike kind aangeneem het en so vir ons ons eerste boetie gegee het. My ma, wat kinders en familielede sonder tal by ons in die huis geneem het om so vir hulle ‘n tydelike huis te gee. My ma, wat die hond se oor gebyt het toe hy die kalf se snoet gebyt het. My ma, wat elke Kersfees ‘n paar emmers vol koekies gebak het en liters en liters gemmerbier gemaak het…

My ma, wat nog nooit in haar lewe bly lê het nie. My ma het nog haar huppel, net met ‘n kierie.

Posted in Algemeen | Leave a comment


Kaap is in my bloed.

Posted in Algemeen | Leave a comment


Ons liedjie is bietjie soos die een van die Masbiekertjies: tien Masbiekertjies sit op ‘n wal… of so iets. Van ek kan onthou, sing onse ma. Of sy hartseer was, vrolik, woedend of opgeruimd, sy het gesing. Met ons vier dogters wat haar voorbeeld volg, het ons dikwels ons arme pa Fritz tot op die rand van ‘n senu-ineenstorting gedryf. Of ons dalk wél iets bygedra het tot sy uiteindelike, smartlike einde… wel, dié gedagte het pas eers by my opgekom. En sommer net so vinnig ‘n welverdiende dood gesterf.

Ek onthou dat ons “rondteliedjies” gesing het. Gewoonlik was daar tien, toe nege, toe agt, tot daar net een ou arme whatever oor was. Om terug te keer na die oorspronklike gedagte van hierdie blok: eers was daar een (Oususter Rentia), toe twee (Oususter Rentia en Stella), toe drie (Oususter Rentia, Stella en Dantjie), toe vier (Oususter Rentia, Stella, Dantjie en ekke), toe amper vyf. Toe maak die fabriek toe. En toe sterf ons pa.

Toe kom ‘n nuwe pa op die toneel. Act 2, Scene 1. Toe was daar vyf (Hansi), ses (Anton) en sewe (Ansie). Wel, vir ‘n rukkie, ten minste, en toe is daar weer ses (sans Ansie).

En toe sterf ons pa (weer) en kom daar (weer) ‘n nuwe pa op die toneel. Act 3, Scene 1, en toe is daar weer sewe Jeanne).

Vir baie jare het ek haar nie eintlik geken nie, maar met onse gesamentlike pa se skielike siekte en sterfte, het ons harte net na mekaar uitgereik. Ek sal sekerlik nooit die dag vergeet wat oupa ontslaan en huis toe gestuur is. Toe die ambulans stilhou, het die honde – volgens Jeanne, wat net die vorige dag weer afgevlieg het – soos groot, ongemanierde kinders in die ambulans gespring om oupa terug te verwelkom. Toe ek niksvermoedend die huis instap, het Jeanne net in trane uitgebars en in my arms ingestap.

“It’s the dogs that did it,” het sy gehuil. Hul absoluut onverbloemde blydskap om hul oubaas te sien was net met ‘n kortkoppie deur haar blydskap om haar pa tuis te sien eklips. Terwyl ek oor haar yl hare gestreel het, het ek gedink aan ‘n liedjie wat my ma so graag gesing (en na geluister) het: I dreamed of Jeanie with the light brown hair. My hart het verteder teenoor haar, wat nooit haar drie broers/susters kon leer ken nie, omdat hulle babatyd gesterf het. Sy het so, op die ryp ouderdom van 61, my vyfde suster geword.

Nou, Paasnaweek, op Kruisrivier, was daar 20 familielede om die Moeder te verras met haar 80ste verjaardag. Saterdag het Stella aangekondig dat sy gaan stort. Dis koud, en ma Ans se storthokkie is klein, maar ons susters is gewoond saam stort. Of saam bad. Of saam slaap, soos ‘n koeksister. Toe sus Dantjie aankondig sy gaan saam stort, was dit nog redelik ok. -erig. “Ek stort saam,” verklaar Jeanne, asof sy al die jare saam met ons sulke dinge gedoen het. Maar toe moet ek mos ook saam, en oudste suster ook. So is die 5 van ons saam in die badkamer met sy kleine stort. Die groot spieël het genadiglik toegewasem, want – buiten vir Jeanne se parmantige lyfie – ons lywe sou beter vaar op ‘n Rubens esel as op die Playboy se pinup page.

Maar wat ‘n fees was dit. Vroeër die oggend was daar 7 van ons in een enkelbed: van die Moeder tot Nicola. Toe ons Jeanne Sondag in die nattigheid terugry George toe om haar vlug te haal, was dit nie net die wolke wat gereën het nie. My hart het ‘n duisend druppels saam met dié sus van my gestuur. En soms wonder ek hoe dit sou gewees het as haar pa my grootgemaak het…

Posted in Algemeen | Leave a comment